اين جمله پرتو نادري شاعر شهير افغان كه گفته شعر گفتن نوعي گريه كردن است

مرا ياد ونسان ون گوگ مي اندازد كه تمام تلاشش در به تصوير كشيدن رنج بشر

به ثمر رسيد .

و امروز جامعه افغانستان همچون ساير جوامع و اقليتهاي رنج كشيده كه به بالندگي

رسيده اند و از پيله ظهور به عرصه حضور واقع شده اند از ياد نبرده اند آن رنج مقدسي را كه

امثال نادري ها ، باختري ها و... به همين پرداختند .

ندايي كه طنين صلح و آرامشي ابدي را از براي عالم انساني شعر سرودند .

 

 

 شعری از  پرتو نادری

 

بیگانه

 

هر بامداد

بر گلدان های کنار پنجره

آب می ریزد

بی آن که بداند دستانش

چقدر با نوازش گل های عشق

بیگانه است

 

                             پیشاور ــ پاکستان

 سامان کمالی

 

هوالله

 

آن سو اين

سو   گمشده ميان سيب ها

هو هو

هوكنان.

 

سيبي سوي او

روان.